De Fair Fashion Challenges aangaan was voor mij een uitdaging die ik met een glimlach aanvaardde.

Na een verontwaardigde spreekbeurt over de kledingindustrie op mijn zeventiende, de recente Primark-commotie en het zien van The True Cost werd het tijd om mijn walging en frustratie te bundelen. Ik ga ervan uit dat ook de lezer van dit artikel al wat geïnformeerd is over de wrede ecologische en sociale praktijken die met de productie van onze kledij gepaard gaan. De moraalridder in mij leg ik even het zwijgen op. Mijn vrienden werden het beu als ik ze na de aankoop van een kledingstuk vroeg naar bloedsporen of naar een ingenaaid ‘HELP ME’ etiket. Met het volgende 'Fair Fashion Fest’ in het vooruitzicht is het echt wel tijd voor actie! Ik wil via mijn blogberichten de bewustwording en moeite van een steeds groeiende bevolkingsgroep eens positief in de kijker zetten.

Rebels lap ik even de volgorde van de uitdagingen aan mijn laars om op de tweede Challenge in te gaan. Ik koop voortaan alleen nog maar eerlijke mode of tweedehands. Challenge accepted! Mijn werkloos statuut heeft er bovendien voor gezorgd dat emotionele compensatie- of impulsaankopen voor ondertekende even niet aan de orde zijn. Druppelsgewijs ontpop ik mij tot ik een doordachte consumente. Enkele uitzonderlijke aankopen waar ik achteraf vaak spijt van krijg wat prijs/kwaliteit betreft bevestigen de regel. Zal ik dan helemaal niets meer kopen tot oktober? Ik overweeg misschien wel zo een hip paar baskets van Veja te kopen. Koploper People Tree spreekt mij ook erg aan omdat zij o.a. lokaal gaan investeren in duurzaam onderwijs en betere omstandigheden voorzien voor de arbeiders in confectielanden.

Maar omdat veel eerlijk geproduceerde kledij boven mijn budget uitstijgt hou ik het voortaan bij tweedehands. Kleren krijgen een tweede kans en zo vertragen we hun cyclus naar de afvalberg of naar de verwerking via (nu nog) moeizame recyclage processen. Om mijn speelse geest doorheen mijn kledij te uiten heb ik af en toe wel zin in iets 'nieuws’. De oma- of mottenballengeur van sommige modeartikelen zie ik even over het hoofd. Marmod heeft een hele leuke collectie die met veel zorg en aandacht is samengesteld. Bovendien kan je er nog een drankje, lokale kunst of soms zelf een concertje meepikken. In Think Twice gaat het er wat bonter aan toe, ideaal voor mijn hungry eyes naar verrassende stuks. Bij mijn lievelings vintage adresjes in Gent shoppen, maakt mij altijd vrolijk. Eerlijk, ik lach mij dood als ik met bepaalde stukken voor de spiegel sta, en mijzelf niet te serieus hoef te nemen. Looking for some hot stuff babe. De schroom van wat anderen van mij zullen denken voorbij. Af en toe schuim ik nog eens een closet sale af op zoek naar dat éne true colors kledingstuk dat mij kenmerkt.

Het lijkt op bepaalde momenten de bedoeling dat ik zelf verrast word door de kledij en de combinaties uit mijn kast. Vaak blijkt achteraf dat het just an illusion was. Soms schaamtelijk, soms geniaal, maar altijd geschikt om de ster te zijn op een leuke gelegenheid. Wat als we nu eens allemaal losser omgingen met kledingnormen? De zomer lonkt. Ik zie mijzelf al nippen van mijn drankje voor een openluchtconcert met mijn superswag zonnebril, mijn gespikkelde taillerok in schreeuwerige tinten en daarboven een geknoopt hemd. Pittige combinaties van kleuren, getailleerde stuks en allerhande spontane patronen zijn echt mijn ding.

Een niet onbelangrijk detail is dat deze kleren dateren uit een tijd waarin de stoffensamenstelling van kleren gevarieerder was. Goede merken wilden simply the best voor hun klanten. Dat geeft mij een ander gevoel dan de overheersende polyester die je nu niet kan wegdenken uit winkelrekken en die stinkt bij de minste zweetgeur. Niet voor niets gaf ik overlaatst een eighties feestje. De nostalgische ondertoon van vrijheid en zelfexpressie, zie Flashdance, van de jaren tachtig spreekt tot mijn verbeelding. Zelf mijn ontembare haardos past in die tijdsgeest! Ook mijn gasten moesten hun zin vinden in thrift shops (of in mijn kleerkast) en hadden de smaak maanden op voorhand al te pakken. Freddy Mercury en David Bowie waren aanwezig, under the pressure van mijn hoge eisen. Het werd een uitbundig feestje met legendarische limbodansmoves en iedereen droeg zijn sunglasses at night. Maar het was vooral zeer ethisch allemaal. Hopelijk heeft de ecologische trend nu ook de way to your heart gevonden.

Volgende keer zal ik verder ingaan op Challenge nummer een, hold dus the line.

Volg Lynn ook op http://lynn-devos.tumblr.com.