De komende weken wil ik me verdiepen in de Fair Fashion Challenges. Stap één van Challenge #1 luidt: 'Tel het aantal kledingstukken dat je hebt'. De bedoeling is dat je ook even blijft stilstaan bij elk kledingstuk en je afvraagt waar je dat ook alweer gehaald hebt. Draag je het vaak? En weet je wie het gemaakt heeft?

Ik begon enthousiast te tellen en kwam uit op 124 stuks. Dat vind ik best meevallen, al is het wel een heleboel als je het opgeteld ziet. Wat me meteen opvalt is dat ik toch een dertigtal t-shirts en bloesjes blijk te hebben, dat terwijl ik vaak denk dat dat net ontbreekt in mijn garderobe. Het telwerk was leerrijk want ik kwam ook nog eens op het bovenste schap van mijn kast terecht. Ik meet amper 1m60 en wegens te lui om er een trapje bij te halen, durf ik op dat bovenste schap al eens kledingstukken te gooien die ik niet meteen nodig heb (shortjes in de winter, sjaals in de zomer). Ik vond er 3 paar handschoenen, en vind het bijna jammer dat de temperatuur dezer dagen boven de twintig graden stijgt. Bijna, zei ik.

Naast de toevallige ontdekking van vergeten stuks leverde het telwerk ook een terugkeer naar memory lane op. Hoeveel herinneringen hangen er niet vast aan mijn kledij! Over mijn tot rokje omgetoverde galajurk had ik het eerder al, maar ik realiseerde me dat er aan veel kleedjes een verhaal hangt. Ik weet nog precies op welke feestjes ik wat gedragen hebben, en wat ik aanhad op welke begrafenis.

Veel kledingstukken met een verhaal, maar dus ook veel kleren die al een tijdje meegaan. Een erfenis van eerdere, onbezorgde tijden, toen ik tijd en geld had om te kopen waar ik zin in had. Toen ik pas werkte en nog thuis woonde, moet ik zowat maandelijks uitgegeven hebben wat ik nu op zes maanden spendeer. Ik heb het grote geluk amper bij te komen en heb dus nog altijd dezelfde kledingmaat als toen. En nog beter, ook mijn voeten zijn niet meer gegroeid! Ik kocht in die tijd voornamelijk vrouwelijke schoenen en laarsjes en jurkjes, gelukkig vaak tijdloos. Omdat ik zo veel spullen kocht, wisselde ik vaak af, en zien de stukken die de tand des tijds hebben doorstaan er zo goed als nieuw uit.

Als bewuste consument ben ik uiteraard niet trots op mijn verleden als koopjesjager, maar ik denk dat iedereen door zo'n fase heen moet op zijn weg naar het volwassen-zijn. Ik was in die tijd heel onzeker, de overgang van student naar de échte wereld vond ik best moeilijk. Om me goed te voelen ging ik shoppen, een reactie die jullie wellicht herkennen.

Maar terug naar de kleerkast van vandaag! Naast een aantal vrij oude stuks, ontdekte ik toch ook een behoorlijk aantal tweedehands-spullen. Ik was me hier zelf niet van bewust, maar op dat vlak scoor ik dus al best goed. Voorlopig heb ik maar één stuk van mijn nieuwe favoriete winkel Dimanche à Bamako in mijn kast hangen. Zij gaan er prat op dat hun kledij fair trade en eco-friendly is, helaas merk je dat ook aan de prijs. Het is wel de bedoeling dat ik op termijn zal evolueren naar minder kledingstukken van een betere, eerlijke kwaliteit. En dat je me dus wat vaker zal kunnen spotten in schone kleren-boetieks.

Blijft er nog een grote hoop kleding-met-onzekere-afkomst over. Ik kom de laatste jaren amper nog in de winkelstraten en je vindt dus weinig H&M, Zara,... in mijn kast, maar ook in kleinere kledingwinkels vind je soms stukken van grotere ketens. Zo heb ik een aantal stuks van Vila en Only. Daarvan moet ik dus eens uitzoeken, hoe goed zij het doen op 'schone kleren'-vlak. En wat met de iets duurdere kleren, waarvan ik steeds hoop dat ze dan ook wel duurzamer zullen zijn? Ziehier dan ook het lijstje van merken die in mijn kledingkast wonen en die ik eens wat nader wil onderzoeken: Vila, Only, Object, S. Oliver, Ichi, Pepe Jeans, Skunkfunk, Kling, Bluttschwester, Mexx, King Louie, G-Star en Essentiel.

Volg Hilde ook op http://tijdvoorietsanders.blogspot.be.